Bir ilişki bittiğinde, çoğu insanın zihninde aynı cümle dönmeye başlar:“Bu kadar kolay bittiyse… Demek ki hiç gerçek olmamış.”
Sanki sevginin gerçek olması için sonsuza kadar sürmesi gerekiyormuş gibi.
Sanki ayrılık, yaşanan her anı topyekûn hükümsüz kılıyormuş gibi.
Oysa soru şu olmalıydı:
Bitmesi, sahte olduğu anlamına mı gelir… yoksa senin değiştiğin gerçeğini mi gösterir?
Bazı ilişkiler gerçekten sahtedir.
Biri oradadır ama niyeti başkadır:
Onay almak için, yalnız kalmamak için, menfaat için, egosunu beslemek için…
Evet, böyle ilişkiler var.
Ama her biten bağın üstüne aynı etiketi yapıştırmak…
Zihnin kendini korumak için yaptığı kaba bir genellemedir sadece.
Çünkü “Hepsi sahteydi,” demek; hem karşındakini hem de kendi duygularını çöpe atmak demektir.
Bu cümle biraz da şunu fısıldar aslında:
“Demek ki ben de hiç gerçek sevmemişim. O zaman ben de kendime güvenemem.”
Ve zihin, kendi seçimine güvenemediği anda, ilişkiden çok daha büyük bir şey yıkılır: Öz saygın.
Bir şey gerçek olduğu hâlde bitebilir mi?
Evet.
Bu, hoşumuza gitmiyor ama evet.
Bir zamanlar gerçekten güldüğün, gerçekten heyecanlandığın, gerçekten inandığın bir ilişki…
Yine de bitebilir.
Çünkü:
•İnsanlar değişir.
•İhtiyaçlar değişir.
•Değerler hizalanmaz hale gelebilir.
•Biri büyür, diğeri yerinde sayar.
•Biri içine döner, diğeri kaçmaya başlar.
Bu, geçmişte hissettiklerinin “yalan” olduğu anlamına gelmez.
“Bu kişi o zaman da bana yalan sevgi vermiştir” diye yazmak istiyor zihin defterin üstüne, çünkü şöyle düşünmek daha acı verici:
“Ben zamanında gerçekten sevmiştim. Şimdi ise o sevginin üstüne kapanan bir kapı var.”
İşte biz asıl bu kapanan kapıya katlanamıyoruz.
Geçmişin gerçekliğini değil, şimdinin sonunu hazmedemiyoruz.
“Demek ki ben aptalmışım.”
İlişki bittikten sonra zihin şu sahneyi oynamayı çok sever:
•“Nasıl göremedim?”
•“Nasıl anlamadım?”
•“Demek ki ben salakmışım.”
Hayır.
Bir insanın sana iyi davrandığı, güzel sözler söylediği, seninle hayaller kurduğu zamanlara bakıp:
“Ben o anlar için inanmayı seçtim,” demek aptallık değildir.
Bu, insan olmanın ta kendisidir.
Seni aptal yapan şey, bir kez kandırıldın diye kendini ömür boyu suçlamandır.
Bir ilişki bitti diye, kalbini sonsuza kadar karantinaya almandır.
Frekans değiştiğinde, hikâye de değişir.
Bazen olan şey şudur:
•İkiniz de aynı frekansta değildiniz, sadece yalnızlığınız aynıydı.
Yalnızlıklar birbirine tutundu; buna “ilişki” dediniz.
Yalnızlıklar iyileştiğinde, bağ da çözülmeye başladı.
Bazen de:
•Biriniz büyümeye başladı, diğeriniz büyümeden korktu.
Biri içsel yolculuğa çıktı, diğeri konfor alanına sıkı sıkı sarıldı.
Ve artık aynı “hikâyede” buluşamaz hale geldiniz.
Bu durumda, ilişki o dönem için gerçekti, ama yeni frekansına uymayı seçmedi.
Yani yalan olan sevgi değil; devam ettirme cesaretiydi.
Peki gerçekten sahte olan ilişkiler yok mu?
Var.
Manipülasyon, çıkar, ilgi sömürüsü, narsistik oyunlar…
Bazı ilişkiler zaten “sen” için değil, karşındaki insanın içi boş egosu için kurulmuştur.
Ama şunu ayırmayı öğrenmek gerekiyor:
•“O kişi sahteydi,” demek başka şey,
•“O zaman ben de hiç gerçek sevmedim,” demek bambaşka.
Birinin sahteciliği, senin sevgini de sahte yapmaz.
Belki o seni gerçekten sevmemişti, ama sen gerçekten sevmiştin.
Ve işte tam da bu, seni “aptal” değil; daha yüksek frekansta bir insan yapar.
Asıl soru şu olabilir:
“Her biten ilişki sahte miydi?” diye sorarken, belki de farkında olmadan şunu soruyorsun:
“Onca emek, onca duygu, onca bekleyiş… Boşa mı gitti?”
Benim cevabım şu:
Hayır, boşa gitmedi.
O ilişkiyi “sonsuz” yapmak için yetmedi belki; ama seni bugünkü sen yapmak için fazlasıyla yetti.
Belki şöyle sormanın zamanı geldi:
•“Bu ilişki sahte miydi?” yerine
•“Bu ilişkinin içinden ben ne kadar gerçek çıktım?”
Çünkü bazı ilişkiler, ömrünün sonuna kadar sürsün diye gelmez;
Sadece bir frekansı uyandırmak, bir gerçeği göstermek ve seni bir üst seviyeye geçirmek için gelir.
Ve sonra gider.
Bu, sahte oldukları anlamına değil, görevlerini tamamladıkları anlamına gelir.
O yüzden…
Bir dahaki sefere zihnin “Hepsi yalandı!” diye bağırdığında, bir iç sesle şöyle fısıldamayı dene:
“Hayır… Ben gerçek hissettim.
Ve bu, hiçbir ayrılığın benden alamayacağı tek şey.”
Belki de en doğrusu şu cümle:
Her biten ilişki sahte değildi.
Ama her biten ilişki, sana kendinle ilgili çok gerçek bir şey öğretti.