(Gelin biraz psikolojik mantık yapalım)
İnsan zihni doğaya hep kendi merkezinden bakar.
Aslana yırtıcı ve ceylana da masum deriz.
Çünkü değerlendirmeyi kendi türümüzün değerlerinden yaparız.
Ama bir anlığına perspektifi değiştirip, dünyaya bir bitkinin gözünden baktığımızı düşünelim…
İşte o zaman tüm hikâye tersine döner.Aslan bitki için tamamen masumdur.
Peki bitkinin gözünde aslan ne yapar?
* Yaprağını koparmaz.
* Gövdesini kemirmez.
* Kökünü sökmez.
* Onu canlı canlı yemez.
Değil mi? Hatta aslan bitkiye dokunmaz bile.
Yani bitkinin gözünde aslan:
Zararsız. Tehdit değil. Nötr hatta masum bir varlık.
Evet, yanlış duymadın:
Bir bitki için aslan, melek kadar sakin bir hayvandır.
Peki ya ceylan?
Ceylan bitki için tam bir kabustur. Peki ceylan bitkiye ne yapar?
*Yapraklarını yer.
* Tomurcuklarını koparır.
*Gövdesini kemirir.
* Filizlerini yok eder.
*Bazen köküyle birlikte tüketir.
Bitki açısından bakınca:
Ceylan = Yok edici
Ceylan = Ölüm
Ceylan = Şeytani bir varlık
Yani bizim gözümüzdeki masum canlı, bitkinin gözünde tam bir “predatör”dür.
Bu terslik bize çok derin bir gerçeği öğretir:
Doğada mutlak iyi veya kötü yoktur. Sadece bakış açısı vardır.
Bir varlık birine göre masumken, başkasına göre tehlikeli olabilir.
Aslan ceylana göre ölüm.
Ceylan bitkiye göre ölüm.
Aslan bitkiye göre masum.
Ceylan aslana göre masum.
Hepsi doğru.
Hepsi gerçek.
Hepsi perspektife bağlı.
Psikolojik olarak bu bize ne anlatır?
Hayatta herkes için aynı kişi değilsin.
Birinin hikâyesinde kahramansın, bir başkasının hikâyesinde düşman.
Birinin gözünde “iyi niyetli”, başkasının gözünde “tehlikeli.”
Bu yüzden başkalarının seni nasıl gördüğüne fazla anlam yüklemek boşunadır.
Çünkü:
İyi veya kötü olman, kimin gözünden bakıldığıyla ilgilidir.
Aslında Gerçek Şu:
Birine göre şeytan olabilirsin, birine göre melek… Ama aslında hiçbirinin önemi yok.
Önemli olan, senin kendi doğana ne kadar sadık olduğundur.
Ve en önemlisi de:
Kötülük, eylemde değil; bakış açısındadır. Doğada mutlak iyi ya da kötü yoktur sadece perspektif vardır.