Bugün modern insan garip bir boşlukla yaşıyor.
Her şey hızlandı, veri çoğaldı, uyarıcılar arttı… Ama iç açıklığı oldukça azaldı.
Ve bu boşlukta zihnin yaptığı en insani şey: Bir şeyler ile ilgili bağlantı kurmak.
Ama işte tam burada apofeni devreye giriyor.
Apofeni; aslında birbiriyle ilgisiz, tamamen tesadüfi olan olay ve semboller arasında zihnin anlam üretmesidir.
Sanki evren bize gizli mesaj bırakmış gibi.
Saatte 11:11 görmek, üç kere aynı kelimeyi duymak, bir şarkının sözünü göndermeymiş gibi hissetmek…
Belki bu olanlar sadece rastlantı.
Ama insan zihni belirsizliğe tahammül edemediği için onu rastgele bırakmaz.
Zihin, tesadüfleri boşluk olarak algılar.
Boşluk ise insanda güvensizlik hissi yaratır.
Bu nedenle o boşluğu hikâye ile doldurur.
İşte bu yüzden:
Bazen anlamı bulmayız icat ederiz.
Psikolojik tarafta bu; güven ihtiyacıdır.
Felsefi tarafta ise bu; insanın dünyayı anlamlandırma çabasıdır.
Ve aslında modern insan geçmişe göre daha savunmasız:
Sürekli bildirim, sürekli akış ve sürekli bir “bir şey var ama çözemiyorum” hissi…
Bu çağda apofeni, sadece bilimsel bir terim değil:
Günlük deneyimimizin gölgedeki yüzüdür aslında.
Şunu fark edersek daha çok rahatlayabiliriz.
Her görünen bağ gerçek bağ değildir.
Her şey işaret olmak zorunda da değildir.
Ve belki de asıl iç huzur dediğimiz şey; bazı şeyleri sadece “olduğu gibi” bırakabilme cesaretinde saklıdır.
Bazen hiçbir şey, gerçekten sadece hiçbir şeydir.
Ve bu, tamamen normaldir.
Herkesin iç huzurunu bulması temennisiyle…
Mükemmel anlatım