Bazı insanlar hayatı, anlaşılmak için verdiği savaşla tüketir. Cümlelerinin daha net olmasını ister.
Tonunu düzeltir. Kendini daha iyi anlatmaya çalışır.
Daha sakin olur. Daha mantıklı konuşur. Daha yumuşak yaklaşır. Daha açık yazar. Daha fazla açıklar.
Ve yine de olmaz.
Çünkü bazı yerlerde sorun senin anlatamaman değildir. Sorun, onların duymak istememesidir.
Bazı kulaklar, sadece kendi sesini duymak için vardır. Bazı zihinler, sadece kendi fikrini onaylamak için konuşur.
Bazı kalpler ise senin gerçekliğine değil, kendi kontrol alanına bağlıdır.
İşte o an, insanın en büyük yanılgısı başlar. Kendini düzeltmeye çalışır.
Dilini değiştirir. Davranışını değiştirir. Sessizliğini değiştirir. Hayallerini bile değiştirir.
Sırf anlaşılmak için.
Ama bir şey var ki kimse sana öğretmiyor. Anlaşılmak bir hak gibi görünür, ama her yerde mümkün değildir.
Çünkü her ortam, senin gerçeğini taşıyabilecek kapasitede değildir.
Bazı insanlar seni anlamaz. Çünkü seni anlamak, kendi hatalarını fark etmelerini gerektirir. Bazı insanlar seni anlamaz.
Çünkü seni anlamak, kendi kurdukları düzenin sarsılması demektir. Bazı insanlar seni anlamaz. Çünkü seni anlamak, seni kontrol edememek demektir.
O yüzden en çok da şu olur. Sen konuşursun. Anlatırsın. Açıklarsın. O ise seni değil, senin boşluklarını dinler.
Bir kelimene takılır. Bir mimik arar. Bir ton arar. Sonra sana kendi filmini izletir.
Ve sen, kendi hikayenin içinde yabancılaşmaya başlarsın.
İnsan en çok burada yorulur. Çünkü aslında anlaşılmak için değil, varlığını kanıtlamak için çırpınır.
Yani mesele iletişim değildir. Mesele, ben buradayım duygusudur. Benim de bir dünyam var. Benim de bir niyetim var. Benim de bir kalbim var.
Ama bazı yerler, senin varlığını bile görmez.
Bir gün fark edersin. Anlaşılmak için çırpındığın yer, aslında senin değerini düşürüyor.
Çünkü sürekli kendini açıklayan insan, zamanla kendi duruşunu kaybeder.
Sürekli kendini ispatlayan insan, içten içe kendinden şüphe etmeye başlar. Sürekli onay arayan insan, bir süre sonra kendi iç sesini duyamaz.
Çünkü dışarıdaki duvarla konuşmaya alışır.
Oysa bazı duvarlar yıkılmaz. Bazı kapılar açılmaz. Bazı zihinler, seninle temas etmek istemez.
Ve bu senin başarısızlığın değildir. Bu sadece yanlış yer seçimidir.
Hayatta bir kırılma noktası vardır. Ya kendini anlatmaya devam edersin ve kendini eksilte eksilte bir hiçliğe dönersin. Ya da bir gün durursun ve şunu fark edersin. Ben anlatmıyorum, ben seçiyorum.
Seçmek, bir kaçış değildir. Seçmek, kendine saygıdır. Herkese kendini açıklamak zorunda değilsin.
Herkese hikayeni vermek zorunda değilsin. Herkese niyetini ispatlamak zorunda değilsin.
Bazen en güçlü cevap, daha fazla kelime değil, geri çekilmektir. Çünkü bazı insanlara açıklama yapmayı bıraktığın an, kendi enerjine geri dönersin.
Kendine dönersin. Sessizliğin bile bir cümle olur.
Ve şunu anlarsın. Ben yanlış yerde çok doğruydum.
İbretlik olan da budur. İnsanın en büyük kaybı, yanlış insanlarda kendini tüketmesidir.
Seni anlamak istemeyen birine kendini anlatmak, susuz toprağa su dökmek gibidir. Ne kadar dökersen dök, o toprak senin suyunla yeşermez.
Çünkü o toprağın derdi su değildir. O toprağın derdi, senin suyu bırakıp gitmendir.
O yüzden hayat sana bazen acı bir ders verir. Kendini açıklayarak kazanamazsın. Kendini seçerek kazanırsın.
Anlaşılmak için çırpındığın yerleri gözden geçir. Hangi ortamda cümlelerin sürekli savunmaya dönüyor.
Hangi insanla konuşurken hep kendini toparlamaya çalışıyorsun. Hangi yerde kendin gibi olunca yanlış anlaşılıyorsun.
Hangi ilişkide, en basit duygun bile tartışma konusu oluyor.
Orayı bul.
Ve şu soruyu sor. Ben burada anlaşılmak için mi yaşıyorum, yoksa kendi gerçeğimi küçültmek için mi?
Doğru yerde, anlaşılmak için çırpınmazsın. Doğru yerde, cümlelerin açıklama değil, paylaşım olur. Doğru yerde, kendini ispatlamazsın. Sadece var olursun.
Ve o zaman anlarsın. Anlaşılmak, çaba değil, uyum işidir. Uyum yoksa, çırpınmak sadece boğulmayı uzatır.
Anlaşılmak için çırpınmadığın yeri bul. Orası senin yerindir.